 | 58
Szczep Drużyn Harcerek, Harcerzy i Gromad Zuchowych
ZHR w Zielonce
odznaczony medalem "PRO MEMORIA"
PATRON HARCERSTWA
E mail: a58szczepzhr@republika.pl | 
Strona Główna
Prawda i pamięć
Obóz
ZHR
Historia harcerstwa
Symbolika
O nas
58 ZDH
58 MDH
Zuchy
O patronach
Kronika
Karta historii
HOPR
Galeria Zdjęć
Śpiewnik
Bł.ks.dh Stefan Wincenty Frelichowski
Ksiądz Stefan Wincenty Frelichowski, syn Ziemi Pomorskiej, urodził się 22 stycznia 1913r. w latach szkolnych związał się bardzo mocno z harcerstwem, któremu do końca życia pozostał wierny. Był najpierw zastępowym, potem drużynowym w II Drużynie Harcerskiej Związku Harcerstwa Polskiego im. Zawiszy Czarnego w Chełmży.
. Miał więc możliwość oddziaływania na powierzonych jego pieczy: starał się chronić od zła, a zaszczepiać dobro. Święcenia kapłańskie otrzymał w marcu 1937 roku. 17 października 1939r. został aresztowany przez Niemców. Następne ponad 5 lat wojny to okres pobytu ks. Stefana Frelichowskiego w różnych hitlerowskich więzieniach i obozach koncentracyjnych. Zmarł 23 lutego 1945 r. w opinii świętości jako więzień Dachau,
ofiarowując swe życie dla niesienia pomocy materialnej, a przede wszystkim duchowej chorym na tyfus plamisty więźniom. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym 7 czerwca 1999 roku w Toruniu. 22 lutego 2003r. ks. podharcmistrz Stefan Frelichowski - błogosławiony kapłan i harcerz - został ogłoszony patronem polskiego harcerstwa.
Całe jego życie trudne i heroiczne oddaje wiersz, który napisał w Dachau w 1943
Radosnym, Panie
Radosnym, Panie! Nie siedzę bezczynnie
Z Chrystusa życiodajną łącząc się ofiarą,
Gdy bracia moi za Ojczyznę walczą;
Więc, że więzień za Ojczyznę walczyć może,
Radosnym, Boże!
Radosnym, Panie, boś mi żyć dozwolił
W ogromnym tym przełomie wszechdziejów ludzkości,
Gdy wojna wszystkich – dni Słowian zawraca.
Że więźniów gromada dni te kuć pomoże,
Radosnym, Boże!
Tyś nam dał łaskę, że kroplą być mamy,
Co brzegu dopełni kielicha ofiary
Polskiej lat dwustu, a największej teraz.
Że pohańbienie kroplą tą być może,
Radosnym, Boże!
Przez lat dwadzieścia wolnej Polski bytu
Dałeś wzrost nam, oświatę i decyzję mocy.
Szczęście Ojczyzna swoje wykuć może,
Wdzięcznym Ci, Boże!
Wyżej nad niewolnika pokój – ceniąc honor,
Pod dziką wroga legliśmy napaścią,
Bój krwawy świata wszczynając z tyranem.
Że w „czterdzieści i cztery” już wolności zorze,
Pewnym, o Boże!
Wiem, że na chacie ojczystej swej zatkniem
Już nie męczeństwa krzyż, lecz chwały naszej, Chryste!
Bo Polski chwała z ofiar synów będzie...
Stąd, gdy i ciało ofiaruje może,
Radosna ma dusza, Boże!
Dzisiaj jest:
Dodaj Stronę do Ulubionych
| | | |