Urodziła się 13.07.1929r. jako córka Antoniego i Marii z Wolszczanów Bogusławskich. Do wybuchu wojny mieszkała przy Kanonii 8 w Warszawie. 8.09.1938r. Maria Bogusławska opuściła wraz z córką Stare Miasto i zamieszkała przy ulicy Mazowieckiej 4. Wojna odmieniła wszystko, Teresa pożegnała nie tylko ojca, który zawsze był dla niej ideałem, ale także brata, który został powołany do wojska. Teresa odznaczała się żywym temperamentem, energią, śmiałością, nawet zuchwalstwem. Lubiła się bawić i żartować. Jako uczennica Gimnazjum im. Cecylii Plater Zyberk była duszą klasy.

Zdolna, o wyraźnie określonych zainteresowaniach humanistycznych, a przy tym wrażliwa i delikatna. Natura obdarzyła Teresą hojnie. Pisała wiersze, grała na fortepianie, próbowała rysować, znano ją też z recytacji wierszy. Jesienią 1941r. jedna ze starszych „Platerek” wciągnęła Teresę do tajnego harcerstwa. W ślad za poetką wstąpiły do organizacji jej najbliższe koleżanki. Powstał zastęp należący do VI Warszawskiej Drużyny Żeńskiej. Dziewczęta przeprowadzały „małosabotażowe” akcje: tłukły szyby, rozrzucały ulotki, ochlapywały atramentem szyldy, wypisywały hasła antyhitlerowskie. Ta żywiołowa działalność była coraz intensywniejsza. Jesienią 1943r. złożyły przyrzeczenie przed komendantką hufca Anną Zawadzką. 23.02.1944r. Teresa została aresztowana przez tajniaka i zaprowadzona na gestapo. Nie oszczędzano jej tam, umieszczono na Pawiaku, skąd przewieziono ją na Szucha i tam w okrutny sposób przesłuchiwano. Na Pawiaku trzymano ją do 14.03.1944r., gdy wyszła z więzienia poważnie zachorowała na gruźlicę i dostała rozstroju nerwowego. Wyszła z nakazem meldowania się co dwa tygodnie na gestapo. Na wiosnę 1944r. matka wywiozła ją do sanatorium, z którego wróciła pod koniec lipca. Gdy usłyszała o powstaniu chciała wziąć udział w walkach. Rzecz jasna było to niemożliwe, ale pozwolono jej szyć mundury i biało – czerwone opaski dla powstańców.

W czasie powstania nabawiła się szkarlatyny, dokuczała jej także angina. Opuszczając stolicę trafiła do obozu dla chorych utworzonego w Tworkach. Teresa nie wstawała z łóżka i słabła coraz bardziej. W końcu grudnia 1944r. matka wywozi chorą do Zakopanego. Niestety tam dochodzi jeszcze do zapalenia opon mózgowych i 01.02.1945r. Teresa umiera. Umierając prosiła, aby kiedyś pochować ją obok żołnierzy powstania, a nad grobem ustawić krzyż z cierniową koroną. Stało się tak leży w kwaterze 26 na byłym Cmentarzu Wojskowym – dziś Komunalnym na Powązkach.